Nog 6 weken, en Rotterdam is daar! Ik kan moeilijk beschrijven hoe hard ik er naar uitzie! Ik heb er heel veel zin in. 🙂
Zaterdag kwam er in Team Fischer een ticket vrij (de wedstrijd was immers uitverkocht) voor de In Flanders Fields Trail van zondag 27 februari (de dag erna dus), en dit net voor de afstand die me wel interesseerde, de 22 km.
Ik twijfelde niet lang en nam het ticket direct over.
Op een wedstrijd wil ik altijd alles geven. Door het onverwachte ticket was ik echter niet ideaal voorbereid. Ten eerste heb ik deze week een opspeling van mijn verkoudheid van eerder (corona) gehad. Ik heb dat steeds bij een verkoudheid. Eerst geraak ik er redelijk snel van af maar dan speelt het in de weken daarna nu en dan nog eens op. Deze keer is het niet anders. Ik had deze week een rotnacht op woensdag en een niet zo leuke dag op donderdag. Niets ergs, maar de verkoudheid sluimert wel nog wat verder in mijn lijf.
Daarnaast was mijn schema natuurlijk ook niet voorzien op deze wedstrijd. Ik had dus gelopen op woensdag, vrijdag en zaterdag, en de loop op woensdag was nogal een pittige. Daarnaast had ik op zaterdag ook nog gevoetbald.
Een loopwedstrijd op zondag was dus niet ideaal, maar toch wou ik absoluut meedoen. Het beloofde immers een zalig wedstrijdparcours te worden.
Ik zakte op zondagmorgen af naar Ieper, na een goeie nacht.
Bij de start waren er verschillende Team Fischer teamies aanwezig. Het is fijn om deel te nemen aan een wedstrijd en dan direct bekende gezichten te zien.
Mijn plan was om tegen mijn limiet te lopen. Een streeftijd had ik niet, een trailloop leent zich daar immers niet echt toe. Er zijn hindernissen, modderplassen, steile klimmen (al dan niet met trappen). Het is dus heel moeilijk om vooraf in te schatten welke tijd je wil lopen.
Onder een stralende zon begon de eerste kilometer op het asfalt. Ik was meteen mee met de eerste 20 man van de 270 deelnemers op de 22 km.
Ik voelde me behoorlijk, maar ook niet top.
Op het fantastische parcours slaagde ik er na een kilometer of 10 in om aan te sluiten bij Kegan van Team Fischer. Ik liep al een hele tijd een 100-tal meter achter hem aan maar raakte niet echt dichter. Hij had dat in het motje en nam de leuke beslissing om iets te vertragen zodat we met 2 verder konden en het koplopen konden afwisselen.
Dat lukte aardig, Kegan nam echter meer kopwerk op zich dan mij. Ik voelde me net iets te mottig.
Aan km 17 voelde ik dat het beste eraf was. Het parcours was pittig, het tempo iets onder 5min/km, en het feit dat ik deze week wat ziek was geweest speelde ook wel. Toch vertelde Kegan me dat we op dat moment rond positie 10 aan het lopen waren.
Net na km 17 struikelde ik, Keegan liep net voor mij en had dat niet door (hij loopt met oortjes). Ik had onmiddellijk een achterstand van 50 meter. Ik voelde dat aansluiten niet meer zou lukken. Eigenlijk leek me dat maar best ook, want ik zou hem toch alleen maar ophouden. Het vat was immers af.
De laatste kilometers strompelde ik vooruit met in gedachten de vraag wat er nu eigenlijk zo leuk is aan lopen. 🙂 Het was doodgaan dus. Iedere loper kent dat gevoel. 🙂
Kilometer 22 naderde en ik wist dat 1u50m betekende dat ik perfect aan 5:00m/km had gelopen. Das was nu mijn streefdoel. Ik klopte dat ook perfect af na km 22.
Yes! De wedstrijd was zo goed als gedaan, ik had er echt geen zin meer in. 😉
Plots zat ik echter aan km 23, vreemd. Ik zag in de verte wat beweging en dacht dat ik aan de finish gekomen was, het bleek echter een bevoorradingspost van de 32 km te zijn. Ik had eerder dus een afslag gemist. 🙂
Ik had echt geen fut meer om er nog 10 km bij te doen, zette me aan de kant en zocht op Google Maps wat de kortste weg naar de finish was. Dat bleek toch nog 4 km te zijn. Ik zag het écht niet zitten om die te lopen. Het werd dus een wandelingetje. Zowel fysisch als mentaal was ik immers op.
Thuisgekomen checkte ik de resultaten van de wedstrijd, bleek dat mijn tijd toch goed was voor plaats 25 van de 267 deelnemers. Dat viel dus al bij al goed mee.
Het parcours van de In Flanders Fields Trail was fantastisch. De stralende zon benadrukte dat ook alleen maar. Proficiat aan de organisatie van de IFF. Het is de eerste keer dat ze deze wedstrijd organiseren, hopelijk wordt dit een jaarlijkse.
Ik had geen topdag, maar zo gaat het nu eenmaal soms in het lopen. Volgende keer beter! 🙂
Ondertussen is de marathon van Rotterdam maar 6 weken veraf meer. Moneytime dus. Ik hoop deze week mijn verkoudheid definitief achter mij te kunnen laten om de zware trainingen van de komende weken consequent te kunnen afwerken. Streeftijd op de marathon is nog steeds 3u20m, of 4:45m/km.
Nu zondag is er ook onze eigen Team Fischer loopwedstrijd in Lombardsijde. Daar wil ik de 12 km lopen onder de 4m/km. Veel zal afhangen van hoe ik me deze week voel. We zien wel! De marathon in april blijft sowieso het hoofddoel.
Ik denk dat ik morgen een loopje oversla om mijn lichaam te laten recupereren, om er dan later deze week weer volop in te vliegen.
Rotterdam here I come!
