Geen betere locatie voor een laatste marathon dan het ongelooflijke Rotterdam.
Mocht je van plan zijn om ooit één keer in je leven een marathon te lopen, dan moet je dat absoluut in het “Manhattan van Europa” doen! Wat een fantastische stad is Rotterdam toch, en wat een enthousiaste inwoners hebben ze daar!
De marathon van Rotterdam, daar moet je dagen van afkicken! Honderdduizenden toeschouwers langs het parcours, die dan nog eens helemaal uit de bol gaan, moeilijk om te beschrijven wat dat met je doet. En toch is het net dat wat een blogpost zoals deze tracht te doen.
Ik had zondag 16 april 2023 uitgekozen als datum voor mijn laatste marathon. Die datum was uiteraard niet toevallig, want net op die dag vond de 42ste editie van de marathon van Rotterdam plaats. 😉
Vorig jaar liep ik een eerste keer in Rotterdam en ik was helemaal verliefd geworden op de stad en zijn fantastische 42 km.
Zoals ik eerder al schreef op deze blog heb ik besloten om niet langer marathons te lopen. Ik heb er nu aan 5 deelgenomen, en ik heb van alle 5 heel hard genoten (en ook weer niet) ;-).
Ik merk echter dat de intensieve voorbereiding en de wedstrijd zelf teveel van mijn lichaam vragen. Ik ben daarnaast ook een omni-sporter en ik mis de variatie aan sporten tijdens een intensieve marathon-voorbereiding.
Ik wou dus nog één keer alles geven op de 42 km, het liefst van al in Rotterdam.
Net voor de marathon van Valencia afgelopen december merkte ik echter een zeurende pijn op in de liesstreek. Ik had er tot dan toe niet veel aandacht aan besteed, maar in de weken na Valencia stak de pijn op.
De voorbije zware fysieke jaren hadden ervoor gezorgd dat ik met een overbelasting op mijn adductoren zat. Ik ben écht geen 18 meer! 😉
Ik vroeg mijn coach Benny Fischer om mijn voorbereiding voor Rotterdam aan te passen. Mijn kine raadde me eigenlijk rust aan, maar die rust paste niet echt in mijn planning. 🙂
Uiteindelijk kon ik me niet optimaal voorbereiden op de marathon en spendeerde ik ook heel wat uurtjes bij de kine.
Ik wist dus dat mijn komende 42 km geen toptijd zou opleveren, maar dat kon me niet deren. Ik wou nog één keer genieten van een fantastische marathon-ervaring.
Met veel te weinig trainingskilometers op zak trok ik dus samen met Jaimie richting Rotterdam op zaterdag 15 april.
Na het inchecken in het fantastische als hotel ingerichte cruiseschip uit de jaren 20, de SS Rotterdam, gingen we uit eten met mijn ondertussen vaste supportersclub die bestaat uit Joke & Free en Johan & Seline. Echt leuk dat zij er steeds bij zijn!
Door mijn blessure was ik geen toptijd verwachtende in Rotterdam, waardoor de zenuwen de week voor de marathon ook wel een stuk minder waren. Ik was deze keer niet zo bang om ziek te worden ofzo, alles verliep wat gemoedelijker.
Toch had ik weer een slapeloze nacht voor de marathon, ondertussen toch al de 4de keer (op 5 marathons). Enkel in Valencia kon ik goed slapen de dag voor de marathon.
Ik deed geen oog dicht. Maar goed, uiteindelijk rustte ik wel 8 uur. Fysisch verwachtte ik daar niet teveel problemen door, mentaal is dat wel wat lastiger.
Op weg naar de startplaats regende het lichtjes. Toch was het droog tijdens het lopen zelf. Het grijze weer, de matige wind, de koude temperaturen en de weinige zon zorgden eigenlijk voor redelijk goede loopomstandigheden. Aan het weer zou het alleszins niet liggen …
Ik had me voorgenomen om een tempo van 4:45m/km aan te houden, wat betekent dat ik de marathon zou lopen in 3u20m. Mijn PR op de marathon staat op 3u15m, maar ik wist dat dit deze keer niet haalbaar was.
Genieten was het hoofddoel op mijn laatste 42 km!
Op weg naar de start genoot ik al van het vele volk en de leuke ontmoetingen onderweg. Het plaatsnemen in het startvak was opnieuw kicken. Het startschot weerklonk!
Bij de eerste oversteek van de Erasmusbrug probeerde ik alles in me op te nemen. Wat stond er weer een massa volk langs de kant!
De eerste 12 kilometer was mijn hartslag ontzettend hoog. Ondanks het matige tempo draaide die constant rond de 185 slagen per minuut. Veel te veel. Ik vermoed dat de slapeloze nacht zich hier wel liet voelen. Maar goed, na die 12 kilometer werd mijn hartslag normaal.
Als je een trouwe lezer bent van mijn blog, dan kan je het vervolg van mijn marathon waarschijnlijk al raden.
De eerste 30 km kon ik opnieuw mooi mijn tempo aanhouden, maar vanaf die verdomde 32 km moest het tempo weer drastisch naar beneden. Ik verkrampte deze keer niet compleet, zoals ik eerder aan die afstand bijna altijd doe, maar het zijn wel dure seconden die je verliest tijdens het “leeglopen”.
Toch genoot ik ontzettend van de laatste 15 kilometer. Na de tweede oversteek op de Erasmusbrug kom je immers opnieuw het centrum van Rotterdam binnen, en wat je dan te zien krijgt … Volk volk volk, rijen dik langs de kant van de weg, DJ’s, ambiancemuziek, aanmoedigingen, zotte Hollanders, … On-voor-stelbaar!
Ik had ook al verschillende keren mijn eigen supporters gespot, die me vol enthousiasme aanmoedigden. De laatste keer deed ik dat op kilometer 38, het afzien was dan al efkes aan de gang. 😉
Op kilometer 34 kreeg ik ook een aanmoedigingsfilmpje van mijn maat Mirko op groot scherm te zien. Leuk was dat! Achteraf kreeg ik via mail nog de filmpjes van andere supporters doorgestuurd. Ik kreeg ze dan wel niet allemaal op het grote scherm te zien, toch een hele dikke merci aan iedereen die iets ingestuurd heeft. Ik waardeer het heel erg!
Een versnelling zat er helemaal niet meer in tijdens de laatste kilometers. Het was uitzien naar de finish.
Ik kwam uiteindelijk binnen in 3u27m (4:54m/km). Daarmee werd dit mijn 4de beste marathon-tijd, na Rotterdam 2022 (3u15m), Valencia 2022 (3u22m) en Brugge 2021 (3u26m).
Ik word niet wild van die tijd, maar ik ben er ook niet miscontent mee. Het is wat het is. 😉
Wat een strijd is die marathon toch. Afzien, doodgaan, maar toch de ganse tijd genieten. Heel moeilijk te omschrijven. Je moet het eigenlijk zelf eens meemaken …
Wat een gevoel om met 17000 andere lopers door een fantastische stad als Rotterdam met honderdduizenden toeschouwers te lopen. Een onwaarschijnlijke ervaring!
Na de wedstrijd gingen we iets drinken met onze Nederlandse vrienden Floor, Petra en Sara die opnieuw speciaal voor de marathon naar Rotterdam waren afgezakt.
Daarna gingen we met de Belgische supporters achter biefstuk-friet in het altijd lekkere “Loetje”. Daar moet je zeker eens heen als je ooit Rotterdam bezoekt.
Uiteindelijk voelde ik me ’s avonds betrekkelijk goed. Door het niet verkrampen op het einde merkte ik dat mijn lichaam het minder zwaar te verduren had gekregen dan tijdens mijn eerdere marathons.
De magnesiumpillen en de vele bananen in de 2 weken voor de marathon leken hun vruchten afgeleverd te hebben.
Op de zonnige maandag deden Jaimie en ik nog een city-tripje in Rotterdam. We bezochten deze keer ook de Kralingse Plas, het natuurdomein waar je tijdens de marathon rond moet van kilometer 31 tot 39. Het vloeken van een dag eerder op die plek maakte nu plaats voor het genieten van de wondermooie Rotterdamse skyline die reflecteerde in het grote meer.
Ik heb opnieuw ontzettend genoten van de volledige beleving van het marathon-weekend. Ik weet nu al dat ik die momenten ontzettend ga missen. Speel je met het idee om ooit eens een marathon te lopen, dan is het tijd om de koe bij de horens te vatten. Ik garandeer je dat je geen spijt zult hebben van het lopen van die mythische 42 km. Doen!
Toch is het voor mij persoonlijk tijd geworden om het marathon-hoofdstuk af te sluiten.
Binnenkort schrijf ik een blogje met meer uitleg over wat er nu leuk is aan een marathon, en wat ook niet. Het zijn de minderleuke intensieve fysieke aspecten die me doen beslissen hebben om de sportieve focus de komende jaren te verleggen.
Rotterdam 2023, wat een fantastische ervaring!
Mijn dank voor het afgelopen marathon-weekend gaat uit naar:
- Mijn vrouw Jaimie, voor de onvoorwaardelijke steun
- Mijn supporters ter plaatse, Joke & Free, Johan & Seline, Floor & Petra en Sara
- De vele supporters thuis, dank u wel voor jullie steun en de vele berichtjes!
- De supporters die een aanmoedigingsfilmpje ingestuurd hebben
- Mijn coach Benny Fischer, voor de professionele begeleiding
- Mijn kinesist Xavier Beunens, voor de goeie zorgen
- Alle mensen van Team Fischer, die in grote getale in Rotterdam waren en voor die extra beleving zorgden
Een speciale vermelding voor:
- Mijn maat Esli, die erin slaagde om zijn eerdere PR op de marathon met meer dan 10 minuten te verbeteren en zo een sub3 marathon te lopen. Respect!
19/04/2023
Proficiat Jona !!!.