In het najaar van 2025 besliste ik om een nieuw sportief doel te stellen: Een halve triatlon meedoen!
Als fervent loper en regelmatig fietser diende ik daarvoor wel het zwemmen onder de knie te krijgen. Daarover echter straks meer.
Ik schreef me in voor de halve triatlon van Lievegem, een wedstrijd die vroeg in het jaar valt en als één van de eerste op de triatlon-kalender staat: zondag 10 mei 2026
Ondertussen is die dag achter de rug. In dit blogje neem ik je graag mee naar mijn wedstrijddag, en de dagen vooraf.
Mijn eerste 1/2 triatlon werd geen onverdeeld succes, dat zal je lezen in deze blog. Toch ben ik ontzettend blij dat ik deze top-ervaring mogen beleven heb.
De week voor 10 mei 2026: De laatste praktische zaken
Een triatlonwedstrijd neemt niet alleen die ene wedstrijddag in beslag. Uiteraard gaat er een maandenlange sportieve voorbereiding aan de wedstrijd vooraf (zie daarvoor mijn eerdere blogjes). En de dagen er net voor ben je echt wel met niets anders bezig, zeker als het de eerste keer is dat je deelneemt aan een triatlon.
Al de ganse week vóór de triatlon keek ik uit naar Lievegem op zondag. Een taperweek (waar je vooral rust) is ergens wel dankbaar. Je kan het wat rustiger aan doen zonder je schuldig te voelen over je trainingsintensiteit. 😉
Doorheen die week stonden er nog wat korte loopjes en rustige fietsritjes gepland, die ik met plezier afwerkte.
Op vrijdag kreeg ik plots lichte keelpijn, en op zaterdag kwam daar nog lichte hoofdpijn bij. Niet ideaal, maar heel erg voelde het ook allemaal niet aan. Dit mocht geen excuus zijn.
Mijn volledige zaterdag stond verder in het teken van de wedstrijd op zondag. Fiets poetsen en volledig op orde zetten, de wissel-box vullen met al het nodige. 10 keer goed nadenken om zo zeker niets te vergeten. Nog snel naar de Decathlon achter wat extra sportvoeding, alles nog eens extra checken, …
Verder las ik nog eens de wedstrijdbreefing door om er zeker van te zijn dat alles in orde was.
Zondag 10 mei 2026: Wedstrijddag
De nacht van zaterdag op zondag deed ik weer zo goed als geen oog dicht. Hetzelfde fenomeen dat ik eerder ervaarde bij mijn 5 marathons: Er niet in slagen om te slapen. Maar goed, uiteindelijk rust je fysisch wel een ganse nacht, dus zo heel erg is dat nu ook weer niet. Het is vooral in het kopje dat zoiets ambetant is. Mentaal voel je je dan immers niet zo fris.
De wedstrijd begon op zondag om 11.30u in Lievegem. Er was dus ruim tijd om te ontbijten en alles in de auto te laden om dan rond 8.30u, samen met Jaimie, richting Lievegem te vertrekken.
Eenmaal daar aangekomen was er al een eerste belangrijke waarneming: Er was zon, de temperatuur was prima, maar er stond wel een héél strakke wind, 4 Beaufort.
Niet ideaal, zeker niet tijdens het fietsen. Maar goed, eerder in de week hadden ze nog regen en grijs weer uitgegeven voor D-day. Dan liever wind. 🙂
Het registreren zelf ging heel vlot. De halve triatlon van Lievegem is geen massa-event. Uiteindelijk verschenen er 460 atleten aan de start.
Het was leuk om alles klaar te zetten in de wisselzone. Ik had behoorlijk wat aandacht besteed aan het rangschikken van het materiaal in en rond mijn curverbox. Als nieuweling werd ik er verschillende keren op aangesproken alle praktische afspraken na te komen. Je helm moet op bij het betreden van de wisselzone, je helm mag je niet vastklikken aan je fiets in de wisselzone, de fietsen moeten geschrankt staan, er is een remcheck … Ondertussen ben ik dus wat meer op de hoogte van dit alles.
Mijn zus Joke en mijn schoonbroer Free waren ook al ter plaatse. Leuk dat ze me zo hard steunen tijdens mijn sport-avonturen. Ook op mijn eerdere marathons waren ze er telkens, waar mogelijk, bij.
Ik had bewust niet teveel volk uitgenodigd, omdat er teveel onzekere factoren op mijn eerste triatlon waren. Een paar supporters langs de zijkant heb je echter wel nodig.
Ik kwam verder mijn maat Jarne tegen, die ook meedeed en ik kwam ook nog te weten dat een andere kennis, Shaun ook meedeed.
Rond 11u trok ik mijn wetsuit aan, want het was nog een minuutje of 10 wandelen naar de startzone voor het zwemmen.
De spanning nam toe, het moment was nu echt aangebroken.
Voor de duidelijkheid, een halve triatlon, dat betekent: 1,9 km zwemmen, 90 km fietsen en 21 kilometer lopen.
Zwemmen
Ik had me de voorbije 4 maand zo goed als mogelijk proberen voor te bereiden op het zwemmen: 10 lessen start to crawl gevolgd om daarna wekelijks 2 keer te gaan trainen. Ik ben echter absoluut geen zwemmer. Het kostte me veel moeite om de trainingen enthousiast af te werken.
Het parcours van het zwemmen in Lievegem was simpel. 1,3 km rechtdoor zwemmen in de vaart, om dan een U-turn te maken en zo de laatste 600 meter richting wisselzone af te werken.
De elite-wave met daarin 75 atleten mocht als eerste van start, daarna volgde de rest van de 400 deelnemers.
Ik had vooraf heel wat verhalen gehoord van triatleten die panikeren in het water, zeker als je ergens midden in een drukke wave zit.
Lievegem heeft een rolling start voor het zwemmen, mijn plan was om de meesten voor te laten om zo wat meer op mijn gemak te kunnen zwemmen. Uiteindelijk start je eigen tijd maar bij het betreden van de mat. Ik startte dus ergens op plaats 350 (van de 460). Ik sprong enthousiast het frisse water in en wou direct starten met zwemmen.
Probleem echter: Het zwemmen lukte niet. Door het frisse water, het beklemmende gevoel van de wetsuit en de algemene spanning kreeg ik mijn ademhaling niet onder controle. 3 armslagen crawl en ik moest telkens stoppen. Ik was aan het hyperventileren.
Ik had de week voor Lievegem mijn enige zwemsessie in open water gehad. Die was nochtans goed verlopen.
Maar vandaag was het gevoel dus helemaal anders. Telkens probeerde ik te starten, maar na 3 slagen moest ik noodgedwongen stoppen en naar adem happen. Shit, wat nu? De 2 km die voor mij lag leek nu wel héél lang. Ondertussen werd ik alleen maar overstoken door andere zwemmers. Het is ieder voor zich op dat moment.
Het werd me snel duidelijk dat ik het met crawl alleen niet zou redden. Dan maar overschakelen op schoolslag. Ik ging eindelijk vooruit.
Na 500 meter verbeterde mijn ademhaling en kon ik starten met het crawl-zwemmen. Dat ging echter allesbehalve vlot. Ik wist dat het zwemmen het uitdagendste onderdeel ging worden, en dat werd alleen maar bevestigd.
Ik geraakte nooit in een deftig ritme. Schuin zwemmen, aan de kant gaan om zwemmers voor te laten. Geen leuke ervaring. Maar goed, opgeven was geen optie. Ik strompelde me dus 2 kilometer vooruit. Ondertussen was er ook de reële angst om als één van de laatsten uit het water te komen. Ik ben nogal een competitiebeest, en dat wou ik dus echt niet meemaken.
Uiteindelijk werkte ik de 1,9 km af in 48 minuten. Ik had vooraf gezegd dat ik content zou zijn met 50 minuten maar dat ik mikte op 45 minuten (wat op zich niet snel is als je rekent dat de eerste in 25 minuten het water uit zijn). Uiteindelijk viel de schade (tijdsgewijs) dus mee.
Bij het betreden van de wisselzone werd het me echter snel duidelijk: Ik zag nog een 30-tal fietsen staan. Ik hing dus aan de staart. Een mentaal klopje.
Mijn transitie zelf was ook al niet fantastisch, ik spendeerde zowat 7 minuten in de wisselzone. Vlug nog wat sportvoeding binnenspelen, wat drinken en snel de fiets op.
Ik maakte me op voor een achtervolgingsrace.
Fietsen
De eerste kilometers op de fiets kon ik alleen maar denken: Blij dat het zwemmen achter de rug is, en leuk om op de fiets te zitten. Want fietsen, dat ken ik.
Ik had nog nooit eerder op een afgesloten parcours gefietst, dus dat was best wel leuk. Ik genoot ervan.
Ik zou graag zeggen dat ik alleen maar fietsers inhaalde. Het fietsparcours van Lievegem is echter een lus van 18 km die je 5 keer moet doen. Je wordt dus sowieso gedubbeld door de topatleten. Ook hier weer telkens een mentaal klopje. Maar goed, ik moest eigenlijk vooral mijn eigen race fietsen.
Ik slaagde erin om aan een gemiddelde van 32 km/u te fietsen. Ik had 33 voorop gesteld, maar de 4 beaufort wind had echt wel een serieuze invloed.
Ik spotte tijdens het fietsen ook mijn extra supporters Logan en Anne-Charlotte, wat me uiteraard een frisse boost gaf.
Vanaf (mijn) tour 3 waren er al fietsers die de wisselzone voor het lopen in gingen. Ook dat was weer even slikken. Ik moest nog 2 rondes afwerken.
Maar goed, ik heb op de triatlon mijn snelste 90 kilometer ooit gefietst (2u53m). Volledig solo ook, want in de rug fietsen is niet toegestaan. Dit onderdeel was al een stuk geslaagder dan het zwemmen. Uiteindelijk haalde ik ook zowat 40 fietsers in en deed ik beter dan 100 fietsers voor mij.
Snel de wisselzone in om de loopschoenen aan te trekken. Nog vlug een sanitaire stop, weer wat sportvoeding binnenspelen en aanzetten maar.
Lopen
De eerste 2 kilometer liep ik mijn vooropgestelde tempo van 4:20m/km. Mijn snelste halve marathon liep ik 4 jaar geleden aan 4:00m/km en 2 weken voor Lievegem had ik de halve marathon in Kortrijk afgewerkt aan 4:03m/km. Ik dacht dat 4:20m/km dus wel haalbaar moest zijn op het loopgedeelte van de halve triatlon. Ik ben een loper, en dit moest mijn snelste onderdeel worden.
Nou, was dat even verkeerd ingeschat! 😉
Na 2 kilometer werd het me al snel duidelijk dat mijn tempo naar beneden moest. Het zwemmen en het fietsen hadden de nodige energie voor het lopen gekost.
Ook het loopgedeelte in Lievegem bestaat uit 4 lussen. Je komt dus zowel de eersten als de laatsten tegen. Moeilijk om in te schatten in welke positie je je precies bevindt.
Maar goed, het is de eigen tijd die telt. Ik begon te rekenen. Ik had vooraf gezegd dat ik tevreden zou zijn met een totale tijd van 5u30m, met een stiekeme hoop om te finishen in 5u15m.
5u30m leek me nog haalbaar bij het starten van het lopen, maar dan moest ik het tempo van 4:20m/km wel kunnen aanhouden (om zo anderhalf uur te lopen), wat dus niet lukte.
Uiteindelijk werd het een pittige 21 km lopen. Mijn lichaam raakte meer en meer op. Ik werkte het lopen uiteindelijk af in 1u47m (5:10m/km).
Zeker geen toptijd, maar het zwemmen en het fietsen in de halve triatlon hebben uiteraard effect op het tempo in het loopgedeelte.
Het was een pittig dagje geweest!
Conclusie
Ik finishte uiteindelijk in 5u40 minuten, op positie 341 (van de 460 deelnemers). Ik word niet warm van die tijd. De halve triatlon was uiteindelijk toch wat zwaarder dan vooraf gedacht.
Vond ik het een leuke ervaring? Ik vond het vooral een ervaring, die ik absoluut niet zou willen missen hebben.
Maar het was best wel zwaar. Zowel fysisch door de opeenvolging van de 3 sporten, als mentaal door het constant te moeten inhalen omwille van mijn moeilijke zwem-gedeelte.
Toch heb ik keihard genoten van mijn 1/2 triatlon-dag.
Ik was van plan om 2 halve triatlons en 1 kwart triatlon te doen in 2026. Ik zal het echter bij één halve houden, die in Lievegem. De kwart in Kortrijk doe ik uiteraard wel nog, daar was ik al voor ingeschreven. Ik denk dat een kortere afstand me ook beter zal liggen.
Want dat is conclusie 2, één die ik eigenlijk al kende van mijn eerdere marathons. De hele lange inspanningen bevallen mij niet zo goed. Ik ben eerder een explosief type. Bij kortere loopwedstrijden (max halve marathon) lukt het mij om redelijk vooraan te eindigen. In mijn leeftijdscategorie haal ik daar zelfs de top.
Maar mijn lichaam ziet serieus af van de langere afstanden, ondanks de goeie voorbereidingen daarop.
Ben ik daar rouwig om? Eigenlijk niet. Het is wat het is. Ik amuseer me meer in het snel lopen op een korte wedstrijd dan dat ik me amuseer op een heel lange inspanning. Explosiviteit is meer mijn ding, en daar heb ik zeker vrede mee.
Conclusie 3, ik ben geen zwemmer. Ook dat wist ik al vooraf. En ook dat is prima. Ik heb geprobeerd om deftig te zwemmen, maar ik heb er niet echt talent voor. 😉
Laat mij maar lopen en fietsen.
Toch vond ik het superleuk om me 4 maand triatleet te voelen. Dit is echt wel een uitdagende sport. Ik heb echt wel genoten van deze unieke ervaring.
Ik had eerder al superveel respect voor mensen die erin slagen een volledige triatlon af te werken, en dat respect is na mijn eigen halve alleen maar gegroeid.
Petje af voor de inspanningen die triatleten dag in dag uit leveren.
Bedankingen
Er zijn een aantal mensen die ik graag bedank in dit triatlon-avontuur:
- Jaimie, om me superhard te steunen in mijn sport-avontuur de voorbije maanden. Ik was heel wat uren weg van huis om te trainen. Toch stond ze telkens voor me klaar, ook in de praktische zaken: hele bergen wasgoed verwerken, lekkere maaltijden koken, …
- Mijn neef Robin, die me al 4 maand prima coacht. Leuk om die sturing te hebben van een ervarings-deskundige!
- Mijn zus Joke en schoonbroer Free, om er bij te zijn op wedstrijd-dag
- Mijn vrienden Anne-Charlotte en Logan, om te komen supporteren. En dank u wel aan de talentvolle Logan voor de mooie foto’s
- Alle mensen die me berichtjes gestuurd hebben voor en na de marathon, en dat waren er heel wat, dank u wel voor jullie support
- Jij, als lezer van deze blog die zo ook interesse toont in mijn triatlon-avontuur
Hoe gaat het verder
Op 21 juni komt de kwarttriatlon in Kortrijk eraan. Ik hou de form dus aan en blijf pittig verder trainen tot dan.
Daarna focus ik me weer op het lopen. Hier en daar pik ik een leuke wedstrijd mee. Volgende week is er al Kortrijk Loopt!
Ik pak het sporten dan ook weer iets gemoedelijker aan. Ik zie uit naar recreatieve fietsritjes en badminton-tornooitjes.
En naar leuke mountainbike-weekendjes.
Er staat veel sportief leuks op het programma de komende maanden.
Maar het triatlon-avontuur, dat hou ik (na Kortrijk) voorlopig even voor bekeken. 😉
