Ik ben 40 jaar christen geweest.
In die 40 jaar heb ik de christelijke god geen enkele keer duidelijk iets horen zeggen tegen mij.
- Jawel, ik heb zaken gehoord waarvan ik dácht dat ze van god kwamen.
- Ik heb christenen gekend die me dingen zeiden die zogezégd van god kwamen.
- Ik heb dingen gelezen waarvan ik overtuigd was dat het god was die op dat moment tot mij sprak.
Maar van al die keren waarvan ik dacht dat ik god hoorde was ik geen enkele keer zeker dat dat effectief zo was. Er waren telkens andere opties.
Waarom is dat? Waarom kan god niet duidelijk spreken? Waarom is alles altijd zo vaag en subjectief?
In dit stukje wil ik een 7-tal “waarom vragen” omtrent dit onderwerp behandelen. Vragen die aan het denken zouden moeten zetten.
Want waarom ontbreekt het belangrijkste element in de relatie god – mens, namelijk duidelijke communicatie?
Zou het kunnen dat het allemaal ingebeeld is? Zou het kunnen dat god helemaal niet spreekt?
Waarom spreekt god enkel in toevalstreffers?
Ik heb heel wat christenen gehoord die zeiden dat god wel duidelijk tot hen gesproken had. Ik dacht dat vroeger ook soms. Bij mij, en bij de meeste christenen ook, sprak god in gedachten. Uiteraard was het heel moeilijk om op te maken of een gedachte van god was, of die gedachte van mezelf was.
Een toetssteen was dan vaak om te kijken of hetgeen gezegd werd ook effectief zo was.
Als hetgeen dat gezegd werd uitkwam, dan was het wel degelijk god die gesproken had. Kwam hetgeen dat gezegd werd niet uit, dan was het toch niet god die gesproken had.
Sam Harris kon het niet beter verwoorden: “Dit is hoe je tennis speelt zonder het net.“
Met andere woorden, dat slaat nergens op.
Als je kijkt of het gezegde uitkomt, en dan zegt dat het god is die sprak, om dan te bepalen dat god niet gesproken heeft als het gezegde niet uitkomt, dan is dat natuurlijk maar al te makkelijk.
De successen zijn dus god, en de mislukkingen zijn god niet. Wat is het verschil dan eigenlijk nog met toeval pur sang?
Dat houdt helemaal geen steek!
Waarom spreekt god duidelijk tot Paulus en niet duidelijk tot andere christenen?
Het is (volgens de bijbel) blijkbaar niet zo dat god niet duidelijk kan spreken.
In Handelingen had Paulus een heel intense ontmoeting met god. Paulus werd verblind door een heel helder licht en hoorde god duidelijk tot hem spreken. Dat leidde de bekering van Paulus in, die daarvoor een notoir christen-vervolger was.
Blijkbaar wist god dat Paulus te overtuigen was van zijn bestaan door duidelijk tot hem te spreken. Waarom krijgt Paulus een dergelijke niet te ontkennen ontmoeting met god en ik en alle andere christenen niet?
Waarom zou god eigenlijk niet duidelijk spreken?
Welk voordeel heeft god er eigenlijk bij om niet duidelijk te spreken?
Het zou toch veel makkelijker zijn mocht god wel duidelijk spreken. Kijk, dan zou je bv heel duidelijk voor hem of tegen hem kunnen kiezen. Je zou immers 100% zeker weten dat hij er is, maar je zou er voor kunnen kiezen om daar toch geen rekening mee te houden.
Maar nee, god spreekt niet duidelijk, waardoor je dus gewoon niet weet of hij er nu wel of niet is. Als niet-christen kies je dus eigenlijk niet tegen hem, je weet gewoon niet zeker of hij er wel is, omdat hij zich nooit duidelijk kenbaar maakt. Toch zul je, volgens de bijbel, op basis daarvan veroordeeld worden tot een eeuwigheid in de hemel of een eeuwigheid in de hel.
Ook hier kon Sam Harris het niet beter verwoorden: “Welke god kiest ervoor om je eeuwige redding te laten afhangen van slechte bewijzen?”
Waarom is religie het enige aspect in het leven waar we cruciale zaken zonder enig bewijs aannemen?
Kijk, god spreekt niet duidelijk, maar toch zijn christenen ervan overtuigd dat hij echt is. Je gelooft dus iets zonder bewijs. Christenen zien dat als iets knaps, geloven zonder bewijs. Dit is echter een principe (geloven zonder bewijs) dat enkel in religie gehanteerd wordt, een principe dat we zo goed als nergens anders in het leven toepassen.
Kijk, stel dat ik je zeg dat ik wil luisteren naar al je moeilijkheden, en dat ik daarom een microfoontje in je riem verwerkt heb, dat rechtstreeks alles wat je zegt naar mij doorstuurt. Je kan me dus op ieder moment gelijk wat vertellen, ik ga je altijd horen.
Ga je dat zomaar geloven als ik je dat zeg? Ga je constant praten zonder ook maar even te checken of er wel degelijk een microfoontje in je riem verwerkt is?
Ga je een vliegtuig opstappen als de piloot net flauw gevallen is en een willekeurige passagier zegt dat hij ook piloot is en wel even zal opstijgen?
Uiteraard ga je eerst vragen aan die passagier om bewijzen voor te leggen die aantonen dat hij wel degelijk een vliegtuig mag en kan besturen.
Enkel in religie nemen we blijkbaar de meest absurde zaken aan zonder enige vorm van bewijs:
- Jezus is opgestaan uit de dood.
- Mozes heeft de Rode Zee in 2 gespleten.
- Bij de terugkomst van Jezus gaan de graven opengaan en gaan de doden rondwandelen.
- God spreekt duidelijk tot bepaalde christenen.
Is er ook maar het minste bewijs om dergelijke beweringen als waar aan te nemen?
Waarom spreekt god wel tegen andere christenen en niet tegen mij?
Een christen die dit blogje leest zal uiteraard zeggen dat god wel degelijk tot hem spreekt. Maar waarom spreekt hij niet tot mij dan?
Welke van de onderstaande stellingen is meer waarschijnlijk:
- Stelling 1:
God spreekt tot andere christenen maar kiest ervoor om niet tot mij te spreken. - Stelling 2:
Ik ben nogal nuchter en heb met mijn onderzoek nog nooit kunnen concluderen dat god daadwerkelijk spreekt. Heel wat christenen zijn toch wel wat naïef (is trouwens een ander woord voor goedgelovig) en denken nogal snel, zonder enig bewijs daarvoor, dat god tot hen spreekt.
Welke stelling is waarschijnlijker?
Is de meest waarschijnlijke stelling niet meestal de correcte?
Waarom spreken de goden van andere religies zogezegd ook?
Het is ook niet zo dat de christelijke god de enige god is die zogezegd spreekt.
In alle andere religies spreken hun goden ook, dat beweren de aanhangers toch.
Maar kijk, als de christelijke god de ware god is en hij dus duidelijk spreekt, hoe kan het dan dat die andere goden, onbestaand volgens het christendom, ook spreken.
Blijkbaar kunnen christenen zich dus wel degelijk goed voorstellen dat mensen uit andere religies hoorbare stemmen kunnen onderscheiden ondanks het feit dat ze een god aanbidden die niet bestaat. Met andere woorden, die mensen uit andere religies zijn misleid en beelden zich dus duidelijk dingen in.
Het kan dus wel degelijk, helemaal overtuigd zijn en het toch bij het verkeerde eind hebben.
Maar kunnen de aanhangers van die andere religies dan niet identiek hetzelfde zeggen van christenen, dat ze zich al die dingen inbeelden omdat hun god niet kan bestaan?
Waarom stelt de maker van het menselijke ras communicatie als hoofdzaak in, maar faalt hij er zelf onvoorstelbaar in?
Communicatie is inderdaad het belangrijkste aspect in een relatie. Je kan pas iemand echt leren kennen door er regelmatig mee te communiceren.
Waarom kan god, die blijkbaar almachtig is, dan niet duidelijk communiceren?
Waarom faalt hij zelf in wat hij blijkbaar als het meest belangrijke aspect heeft ingesteld, namelijk duidelijke communicatie?
Zou het kunnen dat hij niet bestaat en dat het allemaal maar ingebeeld is?
