Het is reeds een 3-tal jaar dat ik het christelijk geloof achter mij gelaten heb.
Heel wat van mijn vrienden zijn wel nog christen. Uiteraard respecteer ik die vrienden in hun geloofsbeleving. Ze hebben allemaal bepaalde redenen waarom ze gelovig zijn, en waarom ze het christelijk geloof aannemen als waar.
Ik schreef eerder al in een blogje dat het onderwerp “geloof” nogal dikwijls gemeden wordt in gesprekken met mijn christen vrienden. Het gebeurt dus niet zo heel veel, maar toch heb ik zo nu en dan een gesprek over mijn geloofsafval met een christen vriend.
Wat mij opvalt is dat, als ik een aantal van mijn vragen stel (die de basis van mijn geloofsafval vormen), er daar meestal helemaal geen antwoord op komt.
Vreemd is dat natuurlijk niet, gezien ik ondertussen al weet dat er geen antwoorden op mijn vragen zijn. Het is ook daarom dat ik eerder mijn conclusies getrokken heb en ondertussen niet meer geloof.
Wat wel vreemd is is dat die christenen helemaal geen interesse lijken te hebben in die issues. Ze hebben er geen antwoord op, maar lijken die vragen gewoon naast zich neer te leggen.
Het lijkt wel of ze het leven dat ze als christen leven prima vinden en het hun eigenlijk niet kan schelen dat er zaken zijn die gewoonweg niet lijken te kloppen.
Ik haal graag aan dat het dan niet om vage vragen gaat, maar wel om heel concrete zaken die in de bijbel staan en die duidelijk niet kloppen, zoals de tijdsaanduiding over de terugkomst van Jezus, of de 2 versies van de 10 geboden (waar de meeste christenen zelfs helemaal niets van blijken af te weten).
Dit komt heel raar bij mij over.
Ik breng een vraag aan, er komt in de verste verte geen antwoord, en daar blijft het dan bij. Soms wordt het onderwerp van het gesprek dan veranderd en daarmee lijkt de kous af.
In mijn perceptie lijkt het of heel wat christenen zichzelf dan ook wat voor de gek houden. Ze doen totaal geen moeite om iets met de vraag die ik stel te doen, of om dat wat verder te onderzoeken. Nee, ze blijven compleet apatisch en ongeïnteresseerd.
Ik zou het beter kunnen snappen als ze aankomen met tegenargumenten, en dat het zo tot een discussie komt. Dat ze bv (na onderzoek) een bepaalde interpretatie van de bijbel proberen toe te passen en ze van daaruit met antwoorden komen (de vragen zijn echter zo helder en simpel dat ze dat waarschijnlijk ook nutteloos lijkt).
Maar er komen gewoon geen tegenargumenten. Het gebeurt zelfs geregeld dat ze niet eens af wisten van de zaken die ik aanhaal uit de bijbel en die niet lijken te kloppen.
“Wist je dat er 2 versies van de 10 geboden zijn, en dat ze compleet van elkaar verschillen ondanks dat god in de bijbel zelf zegt dat hij de 2de versie identiek zal maken aan de eerste versie? Heeft god hier dan niet gelogen?”.
Dan komt er iets in de aard van: “Ah nee, ik wist niet dat er 2 versies waren …” Dan is er een ongemakkelijke stilte, en daarna verandert het onderwerp van het gesprek. Dat was het dan.
Heel vreemd.
Ben ik nu meer geïnteresseerd in de waarheid dan de meeste christenen die ik ken?
Houden ze nu zichzelf voor de gek?
Daar lijkt het toch wel op …
