Beloofde opwekkingen, beloofde genezingen, beloofde …

Een rode draad doorheen de christenwereld is het voorgeschoteld krijgen van heel wat beloftes, van verschillende zaken waar je als christen kan naar uitkijken.
In de 40 jaar dat ik christen ben geweest is er bv talloze keren beloofd geweest dat er opwekkingen zouden aankomen. Er is talloze keren beloofd geweest dat god zijn kracht zou laten zien. Er is talloze keren beloofd geweest dat god mensen zou genezen. Daarnaast zijn er zijn nog heel wat andere beloftes gedaan.
Als ik daar nu op terugkijk, dan zie ik dat er van al het beloofde weinig, om niet te zeggen niets in huis is gekomen.
Toch lijken maar weinig van de christenen die ik ken daar een probleem mee te hebben.
Het is heel vreemd dat christenen zo weinig lijken te reflecteren.

Het lijkt wel een bewuste tactiek om mensen te lokken en te houden (met mooie praatjes). Vertel ze dat de dingen wel in de toekomst zullen gebeuren. Dan kunnen mensen eigenlijk niet skeptisch zijn. Want de dingen die gezegd worden moeten eigenlijk nog gebeuren. Je kan er dan ook moeilijk commentaar op hebben.
Als er dan ook nog eens geen datum op de belofte geplakt wordt, dan is ze helemaal kritiek-proof. Ze kan immers nog steeds vervuld worden.
De parallel met geloven zelf is hier ook opvallend. Ook hier bouw je weer verder op iets wat niet te verifiëren is. Je gelooft het dus, zonder dat je er ook maar iets van ziet.

Je zou wél kunnen verifiëren en reflecteren als er specifieke datums genoemd worden. Stel dat gezegd wordt, er zal een grote opwekking komen tegen 1 januari 2025. Dan zou er kunnen bewezen worden of het beloofde er wel of niet gekomen is. En daaruit zouden conclusies getrokken kunnen worden.
Het noemen van datums is echter iets dat heel weinig gebeurt bij voorspellingen en beloftes in christelijke middens.
Maar zelfs als dat gebeurt, en er op een bepaalde datum niets van het beloofde in huis is gekomen, heb ik gezien dat dit voor heel wat christenen toch geen obstakel vormt.
Ik ken mensen die door een predikant gezegd werd dat hun zwaar ziek kind op een bepaalde leeftijd genezen zou zijn. Dat is niet gebeurd. Toch houden die mensen nog vast aan hun geloof.
Mijn vrouw en ik zijn op een gegeven moment door een predikant gezegd dat we binnen een jaar een kind zouden hebben. Dat is gezegd geweest voor een volle kerk. Wij hebben dat jaar geen kind gehad. Toch twijfelen de christenen die erbij waren toen dat gezegd werd niet aan hun geloof. Ook de persoon die de belofte gedaan heeft wordt niet in twijfel getrokken, en gaat verder de wereld rond terwijl hij overal nieuwe beloftes maakt.

Waarom zijn christenen zo naiëf? Is naiëf geen synoniem voor goedgelovig? Dat zegt eigenlijk alles. Christenen zijn goed gelovig. Ze geloven makkelijk iets, ze missen veel te vaak een kritische blik.

Ik weet wat christenen zullen aanhalen bij het horen van dergelijke kritiek: “Je mag niet kijken naar mensen, mensen kunnen fouten maken en kunnen zaken beloven die niet uitkomen.”
Maar zelfs Jezus heeft een belofte gedaan, met tijdsaanduiding, die niet uitgekomen is. In Matteus 16:27 en 28 zegt Jezus dat hij naar de aarde zal terugkomen om iedereen te oordelen (de terugkomst van Jezus). Hij zegt daarbij dat er mensen rondom hem staan die nog zullen leven om dit mee te maken.
Een duidelijke tekst, met een tijdsaanduiding die door de eerste christenen heel serieus werd genomen. Alle brieven in het nieuwe testament spreken immers van een spoedige terugkomst van Jezus (details op https://exchristen.be/hoofdstukken/61-verdere-twijfels-de-bijbel).

Als zelfs een valse belofte van Jezus geen probleem vormt voor christenen, hoe is het dan te verwachten dat de valse beloftes die ik hierboven benoem ook maar enige issue zouden vormen voor een christen?

Want immers, wat baten kaars en bril, als de uil niet zien wil …