Marathon 3 – Fantastisch Rotterdam!

Leestijd: 7 minuten

Wat. Een. Feest.
Mijn 3de marathon was er één om nooit meer te vergeten. Wat een wedstrijd, wat een weekend, wat een beleving, wat een sfeer!
Rotterdam was fantastisch!
Here we go.

Na maanden keihard trainen kwam het weekend van 8 april er eindelijk aan. Hier had ik zo hard naar uitgezien, de 41ste marathon van Rotterdam (mijn eerste daar)!
Op zaterdag 9 april vertrokken Jaimie en ik kort voor de middag naar Nederland. Eerder hadden we zorgvuldig onze valiezen gepakt. Heel belangrijk om niets te vergeten! Dubbel-dubbel-dubbel check!
Rond 13.30u arriveerden we in Rotterdam. Inchecken in ons hotel kon pas vanaf 15u. We laadden dus onze fietsen van de auto om zo richting de Marathon Expo in het centrum van Rotterdam te trekken. Daar heerstte een gezellige drukte. Ik ging er mijn borstnummer en mijn t-shirt afhalen. Hier en daar liep ik ook enkele Team Fischer teamies tegen het lijf, leuk leuk.
Na onze eerste ontmoeting met het mooie centrum van Rotterdam trokken we naar onze hotelboot om in te checken. Wat een charme heeft de SS Rotterdam toch, het cruiseschip uit de jaren 50, dat omgebouwd werd tot hotel. Heel fijn om dit als uitvalsbasis te hebben.

Om 16u hadden we afgesproken met Janneke, een Nederlandse vriendin die we al 10 jaar niet meer gezien hadden. Het werd een hartelijk weerzien.
Om 19.30u hadden we afgesproken met mijn zus Joke en mijn schoonboer Free, samen met mijn nicht Seline en haar man Johan, om samen te dineren. Zij hadden als vakantie 5 dagen Rotterdam geboekt, met de marathon als hoogtepunt van hun verblijf. Leuk om zulke enthousiaste supporters te hebben.
Rond 22u vertrokken we richting boot om te gaan slapen. Naar goede gewoonte deed ik weer geen oog dicht, te nerveus voor de wedstrijd de dag nadien.

Om 7u opstaan op zondagmorgen, stevig ontbijten en de loopkledij aandoen. Het was eindelijk zover! Zondag 10 april!
Even naar buiten kijken, schitterend weer! Een leuk zonnetje, niet te warm en bijna geen wind. Perfect!
Rond 9u vertrokken Jaimie en ik richting centrum Rotterdam. Wat een leuk gevoel!
Jaimie zou bij mij blijven tot net voor de start, zodat ik mijn trainingsvest nog met haar mee kon geven. Daarna liep zij vlug de Erasmusbrug over om aan te sluiten bij mijn zus en de andere supporters.

Ik startte in wave 1, samen met mijn vriend Esli. Net voor 10u voelde je de spanning stijgen. Naar goede gewoonte zong Lee Towers het nummer You’ll never walk alone in Rotterdam. Daarna weerklonk het startschot, het begin van een waanzinnige marathon.
We liepen direct de schitterende Erasmusbrug over, het symbool van het hippe Rotterdam. Rotterdam wordt ook wel het Manhattan van Europa genoemd. Wat een leuke stad is dit, en wat een skyline ook.
De toeschouwers op de Erasmusbrug stonden rijen dik, wat een gevoel! Goed zoeken, maar ik spotte er mijn supporters al snel!

Ik was gekomen om een tijd van 3u15m te lopen (de laatste week nog bijgesteld, normaal was het doel 3u20m), das een gemiddelde van 4:37m/km (dat zou 11 minuten sneller zijn dan mijn eerdere PR). De eerste honderden meters lukte het niet om dit tempo aan te houden, het was gewoon te druk om vlot te kunnen lopen (12.000 deelnemers). Na het oversteken van de Erasmusbrug ging het tempo wel omhoog. Ik merkte ook dat Esli iets sneller liep dan ikzelf. Mijn eerste marathonervaring had me echter geleerd om niet te snel te starten. Ik liet Esli weten dat hij zeker niet achter mij moest kijken. Ik wou me absoluut aan mijn eigen tempo houden, om zo een crash op het einde te vermijden.

De eerste 25 kilometers liepen heel vlot. Ik had een goed ritme gevonden en liep iets sneller dan mijn vooropgestelde tijd. Ik probeerde goed te eten en te drinken.
Geen pacers volgen deze keer. In de massa vond ik die gewoon niet, maar sowieso loop je nooit alleen in Rotterdam. Mijn sporthorloge was mijn metronoom.
Ik genoot ook volop van de honderdduizenden toeschouwers langs het parcours. Het is moeilijk te beschrijven wat de marathon van Rotterdam daar losmaakt bij de mensen. Je moet er echt zijn om het te ervaren.
Wat zijn die Hollanders toch leuk (soms)! 😉
Mijn eigen supporters fietsten vol enthousiasme het parcours af om mij hier en daar te spotten. Dat lukte wonderwel. Beetje zwaaien, beetje aanmoedigen, fotootje trekken … 😉 Telkens weer een boost!

Het eerste deel van de marathon speelt zich af buiten het centrum van Rotterdam, aan de zuidkant van de Erasmusbrug. Na 27 km moesten we opnieuw de Erasmusbrug over om nu aan de noordkant te gaan lopen, in het echte centrum dus.
Wat daar aan toeschouwers stond was echt waanzinnig, zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Wat een massa mensen! Wat een kick om daar door te lopen. Ik merkte dat mijn tempo telkens onbewust omhoog ging op die momenten.
Al het positieve dat ik gehoord had van de marathon van Rotterdam bleek waar te zijn. Wat een wedstrijd!
Kilometers 27 tot 32 liepen dwars door het centrum, vanaf kilometer 32 (tot 39) liep het parcours rond het natuurdomein de Kralingse Pas. Dit stuk staat gekend als het moeilijkste stuk van de marathon. Kilometer 32 is sowieso de kilometer waarop de marathon pas echt begint, en rond de Kralingse pas staan er sowieso heel wat minder supporters.

Op kilometer 34 merkte ik dat mijn benen aan het leeglopen waren. Ik kreeg krampen. Ik begon lichtjes te panikeren. Ik wist dat ik mooi op schema zat voor mijn doel van 3u15m. Ik wist echter ook dat je heel snel tijd kan verliezen als je verkrampt bent.
Er zat echter niets anders op dan het tempo toch wat te laten zakken en te zoeken naar een looppositie om de krampen zoveel mogelijk te vermijden. Het afzien was begonnen!
Ik had vooraf aan iedereen laten weten dat 3u15m mijn doel was. Ik doe dat voor een stuk ook om mezelf druk op te leggen. Het motiveert me om alles te geven.
Ik begon ook te denken aan mijn goede vriend David. Ik had eerder besloten om deze marathon op te dragen aan hem. Bij David is een 8-tal maanden geleden een heel agressieve vorm van kanker vastgesteld. Ik wou deze marathon ook lopen als steun voor hem.
Als hij door iets dergelijks verschrikkelijks heen moet, wie ben ik dan om te klagen over wat krampen. Zo dacht ik. Het is mijn grootste wens dat David beter wordt.

Ik probeerde hier en daar nog een banaan of een appelsien mee te graaien van een aantal enthousiaste toeschouwers. Ieder beetje extra energie was nu welkom.
Ik vreesde echter meer en meer dat ik mijn vooropgestelde tijd niet ging halen. Ik zat weer te rekenen met de minuten en de seconden in mijn hoofd. Hoeveel had ik al verloren? Was dat niet te veel?
Uiteindelijk liep ik geen enkele kilometer trager dan 5:23m. Toch kan het snel gaan als je telkens een minuut op een kilometer verliest.

Het is al langer dan vandaag dat ik gevoelig ben aan krampen. Vroeger had ik er tijdens het voetballen ook geregeld last van. Op mijn eerste marathon waren de krampen echt verschrikkelijk.
Ik merk dat mijn lichaam meer gemaakt is om snelheid te maken op kortere afstanden (bv halve marathon), dan heb ik geen last van krampen. Marathons blijken niet 100% mijn afstand te zijn. Maar goed, ze zijn gewoon te verslavend. 🙂

Net voor kilometer 39 moedigden Janneke en haar vriend mij aan. Ik deed teken dat ik dood zat. Het was echt afzien nu.
En dan gebeurde iets vreemds. De krampen trokken helemaal weg.
Ik had plots weer kracht in mijn benen en begon te versnellen. Dit moment was voor mij het absolute hoogtepunt van de marathon. Ik spotte mijn zus, die mij achterna liep terwijl ze filmde met haar gsm. Ze riep dat ze niet mee kon, ik vloog richting de Coolsingel. 🙂
Ik haalde, doorheen een waanzinnig enthousiaste menigte, de ene na de andere loper voor mij in. Wat een gevoel om zo mijn marathon af te sluiten.
De laatste 2 kilometer bleken ook mijn snelste kilometers te zijn.

Ik finishte mijn marathon uiteindelijk in een tijd van 3u14m34s. Dat is de Strava tijd op 42,195 km. Mijn officiële tijd is 4u16m12s, maar das over een afstand van 42,6 km. Missie meer dan geslaagd dus! En 11 minuten af van dat vorige PR.
Dit is sowieso de marathon waar ik het meest van genoten heb. De slogan van de Rotterdam marathon is dan ook niet voor niets #demooiste. Ik kan dat alleen maar beamen!

Na de aankomst spotte ik nog onze Nederlandse vrienden Floor, Petra en Sara. Zij waren speciaal vanuit Barneveld afgezakt om mij te zien finishen. Wat een toppers!

We sloten de dag af met lekker eten, drinken en nagenieten.
Op maandag hadden Jaimie en ik nog een dagje sightseeing gepland in Rotterdam. Ook daar heb ik ontzettend van genoten.

Een speciaal woordje van dank aan:

• Mijn vrouw Jaimie, merci om mij zo hard te steunen in mijn hobby’s
• Mijn coach Benny Fischer, voor de prima begeleiding
• Mijn supporters ter plaatse, dank u wel, waardeer ik heel erg
• De waanzinnige Rotterdamse toeschouwers
• De teamies van Team Fischer, leuk om jullie te leren kennen en te genieten van jullie enthousiasme, en de loophobby met jullie te delen
• Alle mensen die mij berichtjes gestuurd hebben voor, tijdens en na de marathon, jullie zijn fantastisch
• Alle mensen die interesse getoond hebben in mijn marathon-avontuur. Daar hoor jij ook bij, lezer van deze blog 🙂

Een speciale vermelding voor:

• Mijn vriend David. Ik hoop keihard mee dat je weer beter wordt. Komaan David!

Ik neem nu een korte rustperiode, daarna bepaal ik nieuwe doelen. Ik wil lopen, sporten, buiten zijn, van de natuur genieten, bewegen …

Wat was je mooi Rotterdam. Wat heb ik genoten van jou!
I love you Rotterdam! 😉 Tot volgend jaar?